من این تو ذوق خوردنم خیلی عمومی بوده که اجازه دادم به خودم بنویسم .

صبح که از خلخال راه افتادم روز با احساسی برام بود . کوه و دشت و درختها همه و همه . اونقدر که دوست داشتم در موردشون بنویسم . همون اول باغ زیبای آقای پرنده و آبشار شرشر و باغهای ایستی سو و بعد کیوی و کم کم داشتم خودمو آماده میکردم برا دیدن تپه های زیبای نزدیک قره قشلاق . خودم بهشون میگم تپه های مخملی . رنگ قرمز رناسی با پرز های علفی زرد رنگ روشون  . نرم و قابل لمس . حتی میتونی دستتو روش بکشی و آرام چشماتو ببندی . منو یاد خیلی چیزها میندازه .  صدای نرم دوست داشتن ، موهای نرم سمور آبی روی بوم ، و نرمی های زیبای زندگی .

قصد داشتم اینها رو بنویسم  اما عصر اتفاقی برام افتاد که مجبور بشم راجع به یه جسارت بزرگتر بگم .

بله رسیدیم و دیدم بولدزری از وسط تپه های نرم مخملی رفته و سینه نرم کوه دوست داشتنیمو پاره کرده .

تو ذهنم بود هرچی از دهنم در اومد پشت سر بولدزرچی بنویسم و لا اقل عقده نشه برام .

اومدیم اردبیل ، عصر با بچه ها رفتیم سینما ، یا الله ، خیلی هم با نشاط و اشتیاق فراوان . جماعت سینما ندیده و نرفته . وقتی دیدیم فروش بلیط گرمه منتظر فیلم خوبی هم بودیم .

اخراجی ها ۲ . با اینکه از اول غر می زدم راجع به این فیلمه اما راستش کنجکاو بودم ببینمش . وقتی از سینما خارج می شدیم فقط متوجه شدم که دارم نا خود آگاه بد و بی راه میگم پشت سر کارگردان و خودم . بیراه بیراه هم نبود . احساس کردم به فهم و شعورم توهین شده . و توهین شده بود به ملتی که از شدت فقر تولیدات سینمایی و شدت فشار و  خستگی و روزمرگی اومده بودند بخندند.

می خندیدند ، و می خندیدند .

سینما بود یا... ؟

فیلم بود ؟

بگذریم

و بزرگترین چیزی که امروز تو ذوقم زد این بود که باید بحث تپه های مخملی خودمو با بحث کثیفی مثل فیلم آقای ده نمکی خراب کنم .

متاسفم