خوب می گفت آقای صالح علا که

                              " زندگی یک مینی ماله . می آییم . زندگی می کنیم و میمیریم "

 

اما امروز ما هر جا تو بیان هنر مندانه یا توصیف ظریف چیزی کم میاریم ‌، میریم دنبال مینیمال و مینی مال شده حاصل تنبلی هنر مندا .

اولین بار که تعریف مینی مال رو شنیدم از آقای یوسف یزدانی بود . زیبا و جالب و نمونه ای که خوند محشر.

با یکی از دوستام در مورد معماری حرف میزدیم که متوجه مینی مالیسم تو معماری و زیباییهای ظریفش شدم .

اما کم کم متوجه نمونه هایی تو موسیقی، عکس و نقاشی شدم که  ذهنیتمو نسبت به کارهای داخلی مینیمال تغییر داد . مخصوصا کارهای ترنس و دی جی موسیقییایی که ...

اما صالح علا استاد مینی ماله و کارهاش ظریف و دقیق .

بله درسته .

زندگی مینی ماله

مخصوصا زندگی هنر مندا

مخصوصا زندگی استادی مثل داریوش غفاری

دیشب صدام کرد . ناخناشو سوهان زدم و گیتار زد . چه قشنگ می زد داریوشم .خانم الهه می گفت .

 

داریوش غفاری حقی

داریوش آلبانو

اومد ، زندگی کرد و رفت

خانم الهه می گفت موقع رفتن هیچ چیز اضافی نداشت . یه گیتار و چند صفحه نت

شنبه زنگ زده بود  . بیا دلم تنگ شده . رفتم ولی

میلاد جان دیر رسیدی . داریوش رفت . از صبح منتظرت بود .

رفتم . خوابیده بود وسط اتاق  . چه مظلومانه . چه غریبانه . تنها بود با الهه .

خانه بود . اتاق بود . گیتار بود . پایه نت بود . و داریوش خان نبود.

همونطور که مظلومو ساکت و تنها زندگی می کرد ، همونطورم مظلومانه رفت .

 منم کم کم تو نوشتن راستی و درستی و سادگی و مظلومیت استاد دارم کم میارم . و اینو می گم که داریوش همه چیزش مینی مال بود . بی هیچ عنصر اضافی و حاشیه . کلا اصل مطلب بود و خلاصه .     

نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 9:59 PM توسط میلاد| |